Rachanechya Khol Talashi By Nandu Mulamule (रचनेच्या खोल तळाशी)

माझ्या तथाकथित करीत कथांमध्ये, तुमच्या स्तुतीच्या शोधयात्रेत माझ्या मुठी सारख्याच रिकाम्या राहिल्या. त्यात हरवलेल्या मुलाच्या शोधाचा मान जरी मिळाला, तरी तो भासच वाटतो. कारण यात्रा सुरू झाल्यावर (किंवा संपल्यावरही), माझ्या भातुकलीतील सर्व चेहरे मी लाडिवाळपणे जपून ठेवत असते... असो.सुभना’ हा एक अपूर्व, धाडसी प्रयोग पाहून मला मेरठा यांच्या Individual Psychology या ग्रंथातील एक मोठा निबंध आठवला. अत्यंत प्रतीकात्मक विस्तार करताना त्यांनी असे म्हटले आहे: “आत्मा गर्भधारणेच्या वेळी निर्माण होतो आणि शोधाच्या क्षणी शरीर सोडून जातो.”यावर किती भाष्य करायचे? तुम्हीच ठरवा! ही केवळ कविता नाही, सरकार! माझ्यासमोर पुरात बुडून मेलेल्या चिमुकल्या जीवाचे सुतकी भजन गाणारे, जिरमंडाच्या पारावर संध्याकाळी बसणारे चार नारकरी उभे आहेत... मी पाहते, आणि मला पिंजरा मोलाचाच वाटतो. मेलेल्या स्वप्नांच्या शोधासाठी मीही वीरांसारखी झगडत नाही का? पिंजऱ्यातला एक छोटासा लाल पट्टा संपूर्ण स्वर्गालाही संतापवून टाकतो...